rzepy.

zoja dostała taką maszynkę, w której rzędami układa się haczykowate kulki różnych barw i one tworzą różne stwory: zwierzątka, syrenki, roboty i co tylko wyobraźnia podpowie. na pudełku narysowany był całkowity zakaz zbliżania tego do włosów, w zasadzie trupia czacha i biohazard. kwestią czasu więc było, kiedy będę wyplątywać z zojki urocze, haczykowate kuleczki.

nie sądziłam jednakowoż, iż córka moja podrzuci naraz cztery sztuki tego ustrojstwa, podstawiwszy pod upadające cholerstwo swoje długie, piękne, blond włosie, z radością konkludując, iż wyłapała wszystkie. tego dowiedziałam się z opowieści, gdyż iż albowiem nie spodziewałam się również, że starsza z moich córek, zapobiegawczo ukryje młodszą przed jakąkolwiek starszyzną, domyślając się, że być może nikt z rady plemienia nie będzie zadowolony z takiego stanu rzeczy, może wręcz go potępić i zakazać młodzieży jakichś przyjemnych praktyk typu polowanie na bizony, albo oglądanie bajek na netfliksie.

ponieważ nataszka jest zmyślną dziewuszką, postanowiła bezszelestnie ratować siostrę, wplątując jej szczotką jeszcze więcej kudłów w haczykowate, kurwa, kuleczki, w związku z czym plastikowe rzepy przemieściły się do samej skóry, pociągając za sobą niewinnych jeńców w postaci kolejnych pasm jedwabistych zojkowych blond włosów.

kiedy przyszłam do babci, u której cała sytuacja miała miejsce, zoja miała kołtun wielkości trzech sporych gałek lodów przymocowany do czaszki. z wafelkiem. „mamy tutaj przygodę” – powiedziała babcia, a ja, nieświadoma, zdjęłam buty, odłożyłam torebkę i dalejże, uspokajać świat, bo nie ma przecież takiego pożaru, którego nie ugaszę. jak się wkrótce okazało – bulszit.

„a cóż to za przygoda, mamo?” – rzuciłam z tym takim uczuciem, co to mówi: „dajcie spokój, planeta zmierza ku zagładzie, w białymstoku właśnie upadło człowieczeństwo, arktyczne lasy płoną, w biedronce wykupili całe kuboty, co wy tu, w bloku, możecie mieć za przygody?”, czyli z pobłażaniem.

nie wzięłam jednak pod uwagę celnych uwag producenta oraz kooperacji własnych córek, których kreatywność również należy docenić. myślę, że mogło być tak, że chiński kontroler jakości w chińskiej fabryce haczykowatych kuleczek był pierwszy dzień w pracy i tak bardzo starał się zachować stanowisko, że zaplanował dorzucić do zwykłego plastiku trochę tytanu z sąsiedniej fabryki magicznej plasteliny (kto wydłubywał z dywanu, ten wie), ponieważ kulki okazały się super solidne i to akurat trzeba producentowi oddać. czyli mam nadzieję, że chiński kontroler jakości po polskim incydencie awansował.

zobaczywszy gulę dowiedziałam się, że babcia już jedną haczykowatą kuleczkę wyplątała, co zajęło jej jedynie całe przedpołudnie, jednak ręce jej zwiędły, a zupa wykipiała, toteż obiad zojka zjadła z obcym na głowie. nadal byłam uśmiechnięta pod swoim spoconym wąsem i przekonana, że teściówka może słabo widzi i nie daje rady, czy coś, bo zupełnie bez refleksji powiedziałam: „mama da”. a mama dała.

kurwa jego mać. dokładnie półtorej minuty zajęło mi wyrwanie zojce jednego kosmyka (z głowy) i wplątanie drugiego w haczykowatą kuleczkę. w tym czasie się spociłam, oplułam, przeżyłam w milczeniu wszystkie emocje, jakie towarzyszyły michaelowi douglasowi w filmie ‘upadek’, gdy rozwalał pół miasta bejzbolem, po czym się poddałam. w duchu powiedziałam „chuj”, a na głos tylko „tniemy”. twarz mojego dziecka szybko sama opanowała się przed trzęsącą brodą i kiwnęła na tak, ponieważ była już zwyczajnie zmęczona szarpaniem jej wciąż w tym samym miejscu, a poza tym, ciężko znaleźć zajęcie, przy którym można trzymać głowę nieruchomo skierowaną w dół, a tysiąc panoramicznych oraz nienazbyt obszerny – ale jednak – tomik sudoku pękły zojce w pierwszej turze przed południem.

„zupę najpierw zjedz” powiedziała do mnie mama, choć wszystko działo się w ciszy, doskonale wyczuwając napięcie. po zupie dała mi drugie, a po drugim powiedziała, że się spróbuje tym zająć, a jak nie, to wtedy utniemy, a ja mam iść do pracy.

kilka godzin później od babci odebrałam całkiem uczesane dzieci, bez guzów, kołtunów, najedzone, szczęśliwe, wiedzące jak nazywa się grecka bogini łowów i inne pożyteczne rzeczy, trzymające w woreczku zabezpieczone ostatnie trzy haczykowate kuleczki. dorzuciłam je do pozostałych, które sczepiły się w śmieciach ze sobą oraz wszystkim, co było oprócz nich w kuble.

w zojki fryzurze prawie całkiem nie ma śladu, a jak się popodpina spinkami to, co w jednym miejscu uporczywie wylatuje z kitki, to już w ogóle nic nie widać.

pamiętam swoją niemoc w tych splątanych kulkach, swoją rezygnację oraz to, że szybko się poddałam. że nie miałam na to siły. że trudno, namotała, nie dam rady. trzeba ciąć.

i czasem tak mam z myślami. patrzę na czarny kołtun mojej duszy i już bym chciała ciąć. podrzuciłam – może sama – jakieś kolczaste, syfiaste coś i utknęło. nie potrafię wyplątać, szybko się poddaję, uważam, że nie dam rady,  w dodatku na opakowaniu nic nie było narysowane.

i teraz konkluzje.

pierwsza: zawsze znajdzie się osoba, która będzie miała cierpliwość to wyplątać, jakaś babcia, ciocia, mama, tata, mąż, chłopak, koleżanka, warto więc czasem prosić o pomoc. i tu – oprócz teściówki – pozdrawiam moją panią psychoterapeutkę, która skutecznie rozczesuje mi duszę oraz uczy jaką zastosować odżywkę, żeby następnym razem dusza była śliska i łatwa do wyczesania.

druga: zabawkę zojka dostała. część rzeczy, które dźwigam w swej skundlonej duszy, ja też dostałam. skoro więc zabawkę, która narobiła szkody, mogłam wyrzucić, to dlaczego tak cackam się z resztą?

jutro mam 41 urodziny. z tej okazji, w ramach prezentu, obiecuję uroczyście, że regularnie będę wymiatała sobie z duszy haczykowate kulki wszelkiego typu. sto lat.

zdjęcia bujnej roślinności pochodzą z pixabay. pozostałe poczynili ojciec jedyny i matka jedyna.