ja i brad pitt na jednym weselu.

czasem się człowiek postrzega, jakby był bradem pittem, a czasem, jakby był jego zwłokami dosyć późno wyłowionymi z odry. jednak zwykle każdemu daleko do brada, zarówno tego w oryginale, jak i tego kupionego na ruskim ryneczku w rozkwicie zeszłego stulecia. no ale tak jest.

jesteś tą samą osobą, zawsze, ale czasem czujesz się jak grecka bogini, a czasem byś sobie ten garbaty nos ujebała grabiami. i tyle. nie ma co się jakoś dłużej nad tym rozwodzić. to jest ciekawe, że tak jest, ale dlaczego tak jest? – nie dojdziemy. nie ma więc powodu, by drzeć nad tym piniondze.

zdaję sobie ogólnie sprawę z mojego wyglądu i byłabym ekstremalną idiotką, gdybym zarzucała sobie na ten przykład zbędne kilogramy. jak to się ładnie mówi – bóg dał, bóg wziął, więc jeśli tak jest, to mnie akurat dał na dupie i wziął na cyckach. ot i cała filozofia. nu, wot, gawno – jak mawiał z rosyjska mój świętej pamięci dziadek.

jednak nie jestem jakimś super wyjątkowym człowiekiem i takich człowieków, jak ja, chodzi po ulicach tysiące, żeby nie powiedzieć: miliony. jedni są bardziej prości, inni bardziej krzywi, jednemu bóg dał tu, drugiemu tam. jeden obrósł w piórka, drugi tłuszczem.

jakim więc sposobem, ja się pytam, skoro wszyscy jesteśmy tak zajebiście normalni, zwyczajni, przeciętni, ani grubi, ani chudzi, ani wysocy, ani niscy, ani łysi, ani owłosieni, albo inaczej – skoro wszyscy jesteśmy i grubi, i chudzi, i wysocy, i niscy oraz wszelkie combo z powyższych – wysocy i grubi, albo niscy i chudzi, tudzież niscy i grubi lub wysocy i chudzi, skoro zatem wszyscy jesteśmy tak zwyczajnie najzwyczajniejsi, to dla kogo, do chuja, uprzejmie się pytam, są szyte ubrania w sklepach z ubraniami??

jak to jest możliwe, że każdy manekin ma dwa metry dziesięć, z czego metr pięćdziesiąt to są nogi?? jak to jest możliwe, skoro ja cała mierzę metr sześćdziesiąt, a nogi nie sięgają mi nawet do połowy mnie, o manekinie nie wspominając?? ja się pytam – dla kogo są uszyte te wszystkie długie i chude ciuchy, skoro jedyne babki, które się w nie wcisną, nie noszą ubrań z haema, modżajto i innych hałsów, tylko to, co w tym całym mediolanie na pokazach dostały??

hej, świecie, może warto by każdemu manekinowi upierdolić nogi w połowie i wypchać go watoliną w miejscu, gdzie konsument, normalny, zwykły, kurwa, człowiek, ma flaki?? a w tych flakach ma jedzenie i picie, aminokwasy i węglowodany, tłuszcze i cukry (dużo cukrów po świętach), a w niektórych kawałkach wnętrzności, to ma nawet, o zgrozo, kupę??

próbowałam dziś kupić sobie sukienkę, albowiem jutro idę na wesele (tak, wiem, rychło w czas: jak na polowanie to psy karmić) i jestem zdruzgotana. przez chwilę byłam zdruzgotana sobą, zwłaszcza wtedy, gdy stanęłam w przymierzalni, w której widać było mój tył i przód jednocześnie. bo niby człowiek teoretycznie wie, jak wygląda i jakąś zgodę na przód ma. ale póki tego nie widzi, to zawsze ma nadzieję, że jednak w międzyczasie tył się zmienił. że ta dupa uschła i odpadła, mięśnie się jakoś wyrzeźbiły, a łeb na potylicy się magicznie uwypuklił i wiecheć z kłaków, którego zwykle nie widać, nie wisi na nim smętnie, jak większość sukienek na moim, hehe, biuście. no ale to nie do końca była kwestia mnie.

przymierzyłam zylion sukienek. ale to zylion. najpierw skupiłam się na tych, które mi się podobały. po dwóch możliwości się skończyły, a ponieważ zewsząd kapało biedą, prędko przeszłam do poziomu „może nie jest taka najgorsza”, zahaczając wkrótce o ” ten kolor nie jest w sumie taki zły”. ale kiedy wdziewałam na siebie szesnastą sukienkę długości do pół łydki, w której wyglądam, mówiąc eufemistycznie, niekorzystnie, z tkaniny typu frankenstein, czyli takiej, która nigdy, ale to przenigdy nie będzie oddychać, już nawet nie w jednym kolorze, tylko w miksie kolorów typu sraka praptaka i deseniem z gatunku: „wpierdolę tu obok tej błyszczącej czerwonej pantery zielony kawałek imitacji skóry węża”, jakby projektant tej, tfu, tkaniny, szedł na jakiś semestralny egzamin sprawdzający z deseni i chciał się popisać przed szanowną komisją całą zdobytą przez siebie wiedzą i rzygnął na płótno czym tylko umiał, a umiał na szóstkę, to się wkurwiłam. zerwałam z siebie sukienkę, razem z obumarłym na twarzy naskórkiem i resztą mejkapu, a na usprawiedliwienie dodam, że nie byłam pierwsza, i zadzwoniłam do panny młodej.

zadzwoniłam z nieśmiałym zapytaniem, czy przewiduje taki być może scenariusz na swoim idealnym, dopiętym na ostatni guzik i starannie przygotowanym, gustownym, ślubnym przyjęciu, żeby jakaś sierota była w czarnej sukience. obiecałam, że odczynię gusła, pójdę o północy na rozstaj dróg i spalę coś złego, może nawet te wszystkie sukienki, które dziś mierzyłam. panna młoda, ponieważ jest osobą grzeczną, miłą i dobrą oraz zna mnie ze strony mojej działalności rozrywkowej, i która być może myśli, że być może ja będę jakaś taka wesoła i żartująca na tym weselu, jak to zwykle jestem, gdy sobie z nią babolę przy herbatce o niczym, powiedziała, po całkiem zresztą niedługiej pauzie, że owszem, bierze pod uwagę różne sieroty, właśnie o mnie myślała i że mogę przyjść w czarnej.

gdybym przyszła w czymkolwiek, co wdziałam na siebie dzisiaj, mimo, że przez cały dzień byłam dla siebie bradem pittem, pół wesela jutro rżałoby z radości, a drugie pół z politowaniem zrzucałoby się na jakąś magdę gessler od ubrań, żeby mnie jakoś podratować, wierząc, że jeszcze nie wszystko stracone, jeszcze się da, że tam, w środku tej okropnej stylizacji, jednak jest człowiek.

i tutaj mam absolutnie dogłębnie przemyślany w przymierzalni i dosyć, powiedziałabym, dojrzały apel do wszystkich, którzy kiedykolwiek będą mnie chcieli zaprosić na wesele: zaproście mnie na pogrzeb, błagam. ja w czarnym naprawdę nie narobię nikomu wstydu.

a do „mojej” panny młodej mam oddzielny apel – pytanie: madziu, wiedz, że ja wam życzę jak najlepiej i że nie chcę wam zepsuć wesela, ale – jeśli nie mogę w czarnej – to czy ja, kurwa, mogę siedzieć całe wesele w kurtce?

szarą mam.

ps państwo wybaczą brak zdjęć, nie byłam zdolna sobie tego uczynić.

zdjęcia pochodzą z pexels.com