nie wiedziałam.

nie wiedziałam, jak będzie. niewiedziałam, że zakocham się bez pamięci. nie wiedziałam, że zuśmiechem będę tracić przytomność ze zmęczenia, że z bólemcycków będę z szacunkiem dla tego małego człowieka przystawiaćgo do piersi. że z bólem duszy będę patrzeć na jej pobudkę każdego dnia zyskując co rano jeszcze większą świadomość, że kiedyś mnie opuścii by była z tym szczęśliwa, bo mnie to również uszczęśliwi. niewiedziałam, że zabierze mi beztroskę na zawsze, że jej nieobecność pokaże mi czym jest prawdziwa tęsknota, że będę z nią jeździćdo wielkiego szpitala, walczyć o życie, o uśmiech, o spokój, obrak bólu, o komfort, a to wszystko w swojej własnej niewygodzie,strachu, smutku, ale przede wszystkim nadziei. nie wiedziałam,że można tak kochać, choć od czasu jak pokochałam męża, wydawałomi się, że bardziej nie można. można. nie wiedziałam, że każdegodnia można kochać jeszcze bardziej. nie wiedziałam, że nic niebędzie ważniejsze niż dzieci. minęły trzy lata, odkądprzewartościowałam swoje życie, bez żalu, z wdzięcznością dlaciałka, które przyszło. dla uśmiechu, czarnych, wielkich oczu,drobności, kościstości, małych, wąskich, ruchliwych stópek,poczucia humoru, głośnej miłości, spodni spadających ze zbytchudej dupki, z siku i pić kilka razy w środku nocy. ciałka z „nie!”,z „tak!”, z „nie chcę!”, z „chcę!”. nie wiedziałam. gdybym wiedziała, zrobiłabym to o wiele szybciej. ale czy wtedy byłabym sobą teraz? czy natasza byłaby tą nataszą?