jeżeli chodzi o miłość, to raczej wszystko już było.

jest późny wieczór. największy szpital dziecięcy w kraju. idę długim i ciemnym korytarzem. światła już pogaszone, gdzieniegdzie tylko coś się jeszcze tli. to chyba nadzieja. korytarze są mroczne za dnia, a wieczorami przechadzają się po nich strachy, które nie mogą sobie znaleźć miejsca. ciasno im. wiele ich. i nikt ich nie chce.

dziesięć pięter długich i wąskich korytarzy, dziesięć pięter długich dni i wąskich szparek dorosłych i dziecięcych oczu. po łzach. czasem oczy rozszerzają się, to jakiś strach właśnie znalazł sobie miejsce.

idę. jedyne, co widzę, to plamy świateł na podłodze, rozmyte, jakbym zapomniała okularów. a może płaczę. nie jestem pewna.

pewna jestem tego, że mam opuchnięte nogi, które mieszczę tylko w fioletowe kroksy z lidla, dres naciągnięty pod pachy, bo wszędzie indziej ciśnie i odciski od taboretu na udach, bo siedzę na nim kilka godzin dziennie od jakichś sześciu tygodni. najbardziej jednak pewna jestem tego, że mam mocno napięty brzuch i że nie wiem czy ona się dzisiaj ruszała.

idę od plamy do plamy, po mapie zapamiętanej jakoś chyba nie tak. albo kręcę się w kółko, albo ten szpital jest wszędzie identyczny. hu nołs. już teraz wiem, że płaczę. jest przed dziesiątą, jestem sama w ciemnym szpitalu, wokół żywej duszy. a nie, przepraszam, nie jestem sama. jest ze mną ośmiomiesięczna ciąża. zmęczona bardziej, niż ja, bo sadzam na niej dwulatkę, każdego dnia po milion razy, kiedy niosę ją do narkozy, kiedy wybudzają ją z narkozy, kiedy ją kłują, kiedy ją badają, kiedy ją boli, kiedy się boi, kiedy nie może pić, jeść, kiedy ją opatrują, kiedy jej zakładają szwy i ściągają. kiedy odczepiam ją od siebie, jak przestraszonego kota i oddaję płaczącą lekarzom.

„niech pani jej nie nosi na tym brzuchu”.

jak? jak mam powiedzieć małemu dziecku na onkologii, że go nie wezmę? jak powiedzieć: córeczko, nie wezmę cię, nie przytulę? nie umiem. nie chcę. więc noszę. wszyscy patrzą z przerażeniem na mój brzuch.

a teraz się zgubiłam. teraz, kiedy jest jedyny czas, kiedy mogę się położyć i poczuć drugą córkę. nie śpię w szpitalu na podłodze, tam jest ojciec jedyny. ja mam łóżko w hotelu, śpię z trzema innymi matkami, żeby było taniej. każda przeżywa swój dramat. chciałabym już tam leżeć i głaskać brzuch. i przepraszać. i płakać. i obiecywać, że to minie. sobie i jej. chcę mówić, że boję się o was obie, że to jest okropnie niesprawiedliwe. że przepraszam, przepraszam, przepraszam i że wytrzymaj jeszcze trochę, córeńko. że kiedyś wrócimy do domu. że mamy dom, że kiedyś będzie inaczej, że się uspokoi, że jesteś bardzo dzielna i że potrzebuję, żebyś mi pomogła, maluszku, choć sama mnie potrzebujesz sto tysięcy razy bardziej, niż ja ciebie.

ale nie mogę, bo się zgubiłam. jedyne, co widzę, to ławka jak na sali gimnastycznej w podstawówce. kiedy układam się na niej do snu, pojawia się jakaś pani. mówi, że też się tu kiedyś gubiła. prowadzi mnie do wyjścia. dziękuję.

wreszcie kładę się w łóżku i mogę dotknąć tego twardego brzucha. mogę ją poczuć, mogę sprawdzić czy się rusza. posłuchać. poczekać na jej ciało pod moją dłonią, do której w końcu przylgnie. mogę szeptać do środka, mogę jej śpiewać i do niej mówić. mogę uspokajać ją i siebie, że się uda.

mogę.

to był bardzo trudny czas dla nas wszystkich. ale daliśmy radę.

dzisiaj mija pięć lat, od czasu jak dajemy radę we czworo. pięć lat.

mam w domu przepiękną, przemądrą, przecudowną, odważną, dzielną, bardzo bardzo radosną, utalentowaną i zwinną pięciolatkę.

każdego wieczoru tulę ją i z wdzięcznością szepczę to samo, co w tamtym ciemnym czasie.

kocham cię, córeczko.

jestem.

razem damy radę wszystko.

jestem.

mama.

dziękuję, zoju. każdego dnia wpadam głębiej w twoje niebieskie oczy. kotwiczę cię w sercu. pożyczam twoją radość i podziwiam niezwykłość. jesteś pięknym, wrażliwym i mądrym człowiekiem. jesteś najlepszą zoją, jaką możesz być. bądź sobą. zawsze.

zdjęcia pochodzą z pexels.com oraz od mojego ukochanego męża.