konkluduję, iż.

z podyplomówki zapamiętałam dwie rzeczy. obie z jednych zajęć. pierwsza. pani prowadząca: „proszę wymienić coś, co robicie doskonale, nie musi być to pozytywna cecha”. ja: „doskonale neguję wszystko”. pani: „wszystko?”, ja: „no nie, nie wszystko”. druga. robiliśmy testy zawodowe, po moim pani powiedziała: „proszę natychmiast zostać dyrektorem”.

dziś odwiedziły mnie dwie urocze ciężarówki. z dziką satysfakcją i z oczekiwaniem nieustannego współczucia opowiadałam, jak mi odcięło emocje i miłość do dzieci przy baby bluesie, straszyłam zapaleniem piersi, trudami porodu, krwotokami, porażałam doświadczeniem, zaciekle informowałam, jak to ja już umiem, jak to wszystko przed nimi i atakowałam informacją, że jakby co – służę. żaliłam się na zmęczenie, na kwikot dzieci, na brak cierpliwości, na wycieńczenie fizyczne i psychiczne. „pomimo tego, że jest pięknie” – snułam swoim dyrektorskim tonem – „jest bardzo męcząco”. „bałam się i boję”, „bolało”, „chyba za dwa lata znajdę czas dla siebie”, „nie ma mnie” to tylko kilka moich radosnych wypowiedzi z miłej wizyty. nawieszałam psów na młodszej, pożaliłam się na starszą. 

a potem nadszedł wieczór. starsza wtulona we mnie oglądała bajkę, głaskała i mówiła „kocham cię, mamo”. rozczuliłam się. potem wstała młodsza, kwęczała, jęczała, wymagała, a potem podniosła swój siedmiotygodniowy łebek i obdarzyła mnie najpiękniejszym świadomym uśmiechem. nie byłam w stanie jej odłożyć do łóżeczka. wgapiałam się w tę twarz, a ona uśmiechała się całą sobą. 

zmiękłam. stopiłam się. zdelikatniałam. wszystkie kanty mi się zaokrągliły.

stałam się otoczakiem.

plasteliną.

ziemniakiem w krupniku.

dziewczyny, rodźcie dzieci, to nic nie boli. 

naprawdę bolałoby mnie, gdybym nie miała szansy tego poznać.

ależ mam cudowne życie.

czy nie…?

matka dyrektorka.