obie. ja.

ostatni tydzień zmusił mnie do ponadprzeciętnego wysiłku fizycznego i psychicznego. w pięć dni byłam na konferencji w warszawie, na dwóch występach, na osiemnaście godzin w szwecji, to znaczy w szwecji godzinę, a resztę na promie, a wszystko to cały czas pracując na etacie.

wbiegałam do domu, wyrzucałam brudne rzeczy z waliz, wrzucałam czyste i gnałam dalej. gacie prała mi teściowa, sukienkę sceniczną takoż. dzieci widziałam na instagramie męża (o tu: dwaiosiem), siebie nie widziałam wcale.

w domu był taki chaos, że tylko wrzucić granat i odskoczyć. więc jak wczoraj o 21:30 weszłam po wszystkich zajęciach z zamiarem odgruzowania tego armagiedonu i zobaczyłam ojca jedynego siedzącego w czystym, to się czułam jak pierwszy raz na karuzeli łańcuchowej – podjarana, ale niedowierzająca, że to się dzieje naprawdę, jednak gotowa w razie czego zrzygać się z radości. i nawet mi nie przeszkadzało, że siedział z koleżanką.

dlatego dziś bardzo turlałam się z dziewczynami w pościeli przed snem. zbyt długo, by były rano wyspane, ale każda z nas musiała zaspokoić swoje potrzeby.

„jesteś pięknym, małym człowiekiem, zoju. tak właśnie cię widzę. mądrym i pięknym człowiekiem”. – powiedziałam. zoja się załzawiła i odrzekła: „bo jestem twoją cójką, mamo, a ty jesteś mądjym i pięknym człowiekiem”. tym razem ja się załzawiłam, a ona zasnęła. poszłam do nataszy.

„przeczytałam dziś całe ‚skarpetki’, wiesz?” – zaczęła. „jak: całe?? przeczytałaś całą książkę dzisiaj?”. „no tak, u babci”. „przecież byłaś tam godzinę!”. „oj, mamo, to tylko dziesięć opowieści”.

tulę. tulę to małe ciałko, mówię jakie to jest niewiarygodne, jak ją podziwiam, odtula się i uśmiecha doceniona, widzę to.

mamo, opowiedz mi coś przed snem, nic mi nie śpiewaj, opowiedz. o pisarzach, o poetach. opowiedz.

jest taka pisarka, nazywa się sylwia chutnik i nie dość, że pięknie pisze, to ma coś, co może cię zainteresować. ma różową grzywkę.

ja ją znam, masz jej książki. a poeci? znasz poetów?

trochę znam. była taka pani, wisława szymborska.

wiem, ona dostała nagrodę nobla.

tak. i ona miała asystenta. ten asystent nazywa się, uważaj, michał rusinek.

mamo!!! ja go znam, on napisał o potworach i wierszyki domowe! ja go znam!

tak. a kilka lat temu ja napisałam na blogu tekst, który wygrał konkurs na tekst roku, a nagrodę przyznała mi świetna pisarka, joanna bator.

masz na półce jej książki, przypomnisz mi tytuły?

ciemno, prawie noc, chmurdalia i piaskowa góra.

jak nie patrzysz, to czasem podczytuję twoje książki, albo taty, albo babci, ale niewiele rozumiem.

bo one mają taką narrację nie dla dzieci. no i ty czytasz książki od środka. a wiesz, że ja też bym chciała zostać pisarką?

naprawdę? ale to by było ekstra! nigdy by mi nie zabrakło wtedy książek do czytania.

tylko ja, córeczko, raczej bym pisała książki dla dorosłych.

a dlaczego nie dla dzieci?

cóż, myślę, że bym nie umiała.

a ja myślę, mamo, że byś umiała. musiałabyś jedynie polegać na swojej wyobraźni.

 

ja nie wiem kto tu kogo uczy życia. kto tu komu co pokazuje. kto kogo jak bardzo i kiedy potrzebuje. ja nie wiem.

ja kocham. i ja dziękuję. to ja je urodziłam. ja. obie. sama.

img_20180314_211616_003
dsc_8332
dsc_8113
Komentarze
  • Ala
    Odpowiedz

    Piękne i mądre dziewczyny Balbiny! Wszystkie czy! 😄

  • Justyna
    Odpowiedz

    Mądre, słodkie, piękne. Nie wiem czego mogłabyś jeszcze sobie dla nich życzyć smile bo z takimi umysłami ze wszystkim sobie poradzą.

    • matkojedyna
      Odpowiedz

      mogłyby mieć trochę więcej grubej skóry smile

      • KasiaRo
        Odpowiedz

        Obrosną. Uodpornią się na to, co w życiu gorsze. Ale też pozostaną miękkie, by chłonąć to, co najpiękniejsze i nie przestać być wrażliwe na piękno świata. Stworzyłaś cuda. Ja też!

      • Monika
        Odpowiedz

        Przyjedzie z czasem

      • Justa
        Odpowiedz

        Mają na pewno o wiele grubsza niż myślisz. Są piękne!

  • Paulina
    Odpowiedz

    No to i ja się załzawiłam smile Oby więcej takich małych wielkich ludzi w tym naszym popapranym dorosłym życiu smile

  • Sylwia
    Odpowiedz

    😢❤❤❤Piękne ,wzruszające, prawdziwe…Jak zawsze…😍

  • Aga
    Odpowiedz

    Czytam i mam nadzieję, że chociaż w połowie będę tak wspaniałą inspirującą mamą jak Ty. smile smile

  • maja
    Odpowiedz

    Cudowne jesteście.. smile)) <3 (ten zygzak miał być sercem.. nie wiem czy będzie.. ;)) Magda mogę czytać i czytać.. wspaniałe… no wspa nia łe. smile mądrości i piękności…

  • Surrealistyczny
    Odpowiedz

    Takie mieć mądre córki, to jakiś turbo-dar! Brawo za rodzicielstwo.

  • Kaja
    Odpowiedz

    kiss

  • Evi
    Odpowiedz

    Cudowne. Wszystkie. To się przenosi, musi smile

  • Edzia
    Odpowiedz

    No to czekamy z synkiem na książkę dla dzieci spod Twojego pióra ❤️

  • Ewa
    Odpowiedz

    Mądre dzieci masz, bo sama jesteś mądra. I męża masz mądrego.
    Chciałabym umieć tak dzieci wychować. Moje dzieci też są cudowne, ale nie potrafię z nimi mądrze rozmawiać.
    Zazdroszczę Ci.

  • Kasia
    Odpowiedz

    Jesteś wspaniałą matką! Pięknie uczysz życia. I oczy się szkołą na te szczęścia Wasze. A ja cóż choć sama jestem matką dwójki dzieci to sił brak, zmęczenie bierze w górę i choć kocham z całych sił.. krzyczę. A przecież tak naprawdę tego nie chcę 😞

  • AN
    Odpowiedz

    Też się załzawiłam, też mam dwie, też jedną Zoję. Tylko moje mniejsze. Strasznie się boje, że nie potrafię tak mądrze do nich mówić, mi nikt nie mówił i chyba przez to nie wiem jak sad
    A chcę żeby wiedziały, że są piękne i mądre. Cudna ta Wasza wrażliwość. Czasami pewnie trochę przeszkadza, ale jest cudna.

  • Anna
    Odpowiedz

    Jak Cię czytam, to myślę, że może jednak fajnie jest mieć dzieci.

  • Joanna
    Odpowiedz

    A jeśli już myślę, że jest beznadziejnie, że wszystko trafi coś złego, że się nie da, otwieram wpis: https://matkojedyna.blogspot.com/2016/11/najlepszy-prezent-ever.html?spref=fb
    i powoli powraca mi równowaga, Królowo.

  • Kasia
    Odpowiedz

    Cudowne Dziewczyny <3 I zgadzam się z Nataszą co do Twojego pisania. Ja się dziwię, że jeszcze żadne wydawnictwo nie wzięło po prostu tego bloga jeden do jednego na papier. I potem pod strzechy, w każdym jednym domu! Oczywiście płacąc Ci miliony monet za to, żebyście w tym Meksyku się byczyli całą rodziną ile tylko chcecie. Wydawnictwa, do roboty!

  • Norbert
    Odpowiedz

    Jak dobrze Was mieć smile Czuję tę meksykańską falę…cały czas 😉

  • Fabian
    Odpowiedz

    Genialne Matko. Oby tak dalej.

  • Bea
    Odpowiedz

    Eh jakie one są mądre. Aż zawstydzająco.

Zostaw komentarz

Start typing and press Enter to search