miśka, nie denerwuj mnie.

zawsze było tak samo.

jechałam do mamy na jakieś wakacje czy inne ferie. dopóki byłam mała, mama się mną zajmowała, jak to zwykle mama zajmuje się dzieckiem. czyli skakała ze mną w gumę na podwórku we wnęce, grała w klasy, grzebała aluminiową łyżką w piaskownicy od lat pozbawionej piasku, w zwyczajnej, czarnej ziemi, rzucała patykami w niedojrzałe włoskie orzechy i uciekała z nami, jak pani jadzia z parteru darła ryja, że nie wolno, że nam nogi z dupy powyrywa i chlustała oprócz obelg swoim własnym moczem z wiadra na podwórko, który to mocz w tym celu, mam wrażenie, przez cały poprzedni dzień i noc pani jadzia gromadziła, a trzeba wiedzieć, że nie była w posiadaniu toalety, więc i czasem ludzkie gówienko się zdarzało, a jakże. być może jakiś szczeniak się akurat napatoczy. nigdy nie wiesz. ten, co jej obija ścianę piłką, albo ten, co bezcześci kredą chodnik maziając wesoło jebane domki, kwiatki czy motylki, albo ten, co jeździ na rowerze, biega i piłuje mordę „wywołuję naprzeciwko małe piwko, duże piwko” do samej dziewiętnastej w nocy. który bądź.

img_2490

kiedy zaś byłam starsza i miewałam swoje głupawe odzywki typu „nie jesteś moją matką, mamo”, koleżankę o wdzięcznej ksywie kokocha, pierwszy tusz do rzęs ukradziony, nota bene, mamie, taki, na który się pluło i w którym się ryło taką małą, w chuj ostrą plastikową szczoteczką, która robiła rany i oblepiała rzęsy (oraz pół twarzy), z rzęs robiąc odnóża muchy, a z twarzy tę dziewczynkę z „ringu”, ale nadal uważałyśmy to z kokochą za poprawę urody, mama nie wcinała się za bardzo, wręcz udawała, że nie wie, że jej ukradłam ten tusz. udawała, że nie widzi co sobie pęsetą porobiłam z brwiami, nigdy nie pytała o której to jaśnie panienka wróci i ogólnie była spoko.

to po niej odziedziczyłam czytanie do wczesnych godzin rannych, nie odkładałam książki, póki nie była skończona. zawsze poznawałam, kiedy moja mama miała chandrę, albowiem o różnych porach dnia i nocy po tłumionym płaczu słychać było nietłumiony rechot. wprawdzie śmiała się o wiele subtelniej, niż ja, ale nie dało się tego nijak przeoczyć, albowiem moja mama rżała długie minuty. dziwiłam się niemiłosiernie, że chwyta jakiś zwitek, jakieś ochłapy książki, jakieś powyrywane skądś pożółkłe strony, otłuszczone, obszarpane, szare, stare, nieatrakcyjne z twarzy, a ona to chwytała, otwierała w dowolnym miejscu, czytała i rżała.

to było „wszystko czerwone” joanny chmielewskiej.

DSC_7134

niedawno dostałam książkę michaliny grzesiak pod tytułem „krystyno, nie denerwuj matki”, autorki bloga pod jakże wdzięczną nazwą: krystynoniedenerwujmatki.pl (szok, co?). jeszcze jej nie przeczytałam. dlaczego? żal mi.

w ostatnią niedzielę pojechaliśmy we czwórkę do warszawy i z powrotem na rezonans, tysiąc kilometrów. ojciec, matka, dwójka dzieci. to był bardzo długi dzień, zwłaszcza, że dzień przed tym dniem wróciłam z nataszą z – uwaga – warszawy ze szpitala po zabiegu. dzieci padły, my niemal też. ojciec jedyny zasnął był natentychmiast, a mnie nie wiem co podkusiło czytać w łóżku grzesiakową. próbowałam nie rechotać, ale połykany chrumkot zadziałał sto razy gorzej, bo nagle obudziłam ojca jedynego, któren to przelękniony zerwał się i spytał dlaczego płaczę. czy są wyniki rezonansu i że, na boga, jest druga w nocy.

płakałam, owszem, ze śmiechu. i trochę ze wzruszenia. i z tego miejsca chciałam michalinie serdecznie podziękować, bo dzięki niej sama przypomniałam sobie, że umiem się śmiać. ba, rżeć, rechotać, łkać.

i kiedy moje dzieci będą pisały wspomnienia o matce, która całe życie sięgała po pożółkły zwitek i do niego rżała, to to będziesz ty, michalina.

dziękuję, wariatko.

autorem kolorowych zdjęć jest ojciec jedyny – dwaiosiem.pl
czarno-białe zrobił mi w ’81 tata smile
Komentarzy
  • Alicja
    Odpowiedz

    O rany, kocham książki Pani Chmielewskiej! To szukam Michaliny w takim razie 😀😀😀 Dziękuję!

    • matkojedyna
      Odpowiedz

      michalinie podziękuj smile

  • Evi
    Odpowiedz

    Chi chi. Albo raczej hue, hue, hueeee czy coś. Znam to uczucie – nie czytam jeszcze, bo mi żal. Albo się wkurzam, bo się zaraz kończy. smile

  • Joanna
    Odpowiedz

    Ja ostatnio kolekcjonuję książki, których szkoda mi czytać 😉 Jest ich już kilka, więc mogę zaczynać laugh Uściski <3

  • Goi
    Odpowiedz

    Rżałam i płakałam – na zmianę. I czytając o porodzie Krystyny i o tym jak mąż dotarł 4 minuty przed wykluciem się Jurasa. Rechotałam przy dialogach, rozwodzie i wyjazdach. Pochłonęłam w dwa dni, a uwierzcie, że mając półtoraroczniaka łatwo nie jest. Potrzebujemy takich książek. Bardzo. Po to właśnie, żeby się oderwać, coś zapomnieć o o czymś sobie przypomnieć.

  • Kaśka
    Odpowiedz

    Zarówno rechot nad Chmielewską jak i nad Grzesiakową mam zaliczony. Lektura obowiązkowa jak cię złe łapie 😊

    • matkojedyna
      Odpowiedz

      tak jest.

  • Katarzyna
    Odpowiedz

    Tak z książkami już mam
    Jedne czytam duszkiem
    Inne „celebruje ” dniami,
    tygodniami, bo żal 😅

  • Marcelina
    Odpowiedz

    Wiesz… mam to samo. Czytam, rżę, wzruszam się i żałuję, że jestem coraz bliżej ostatniej strony. Dawno nie czytałam książki właśnie tego typu. Jeżeli komuś ta książka przypomina już jakąś, to chętnie poproszę o tytuł bo z chęcią porżałabym i powzruszała jeszcze po przeczytaniu „Krystyny”

    • matkojedyna
      Odpowiedz

      a chmielewską właśnie czytałaś?

      • Marcelina
        Odpowiedz

        jeszcze nie, ale koniecznie muszę to zrobić smile

  • babajaga7911
    Odpowiedz

    A ja stanowczo, kategorycznie, domagam się książki „matko jedyna”. I solennie obiecuję (głównie sobie) że będę po nocach łkać i rżeć jak należy.

    • matkojedyna
      Odpowiedz

      bardzo dziękuję. to jedno z marzeń, które próbuję zrealizować…

  • Liliana
    Odpowiedz

    tusz do rzęs opluwany…. ech…. poruszyłaś matko jedyna struny pamięci …. w kwestii urody pomocna była bardzo książka wydana przez firmę kosmetyczną, jedyną jaka wtedy była…. tyle wieczorów spędziłam nad książką o urodzie, nad Wisłocką i Musierowicz i Snopkiewicz…. i co? urody niet, seksu toże…. ostało się czytanie li i jedynie laugh pozdrawiam i trzymam kciuki w wiadomej sprawie

    • matkojedyna
      Odpowiedz

      haha zawsze coś (ja też dużo czytam)!

  • Anita
    Odpowiedz

    Matko Jedyna i Michalino, dzięki wielkie! Ebook juz zakupiony i rozpoczęty. smile

  • Marta
    Odpowiedz

    Szukam właśnie książki do czytania, co jeszcze prócz Chmielewskiej ??? chcę mieć zapas. Czy możecie coś polecić smile proszę.

    • Luiza
      Odpowiedz

      Kto co lubi, osobiście łykam teraz cykl Kwiat Paproci – Katarzyny Bereniki Miszczuk. Oderwanie od rzeczywistości. Czasem należy tak czynić smile żeby nie umrzeć ze śmiechu smile

      • matkojedyna
        Odpowiedz

        och, jakże często umieramy nie ze śmiechu…

    • matkojedyna
      Odpowiedz

      też chętnie poczytam co polecacie.

  • M-Lena
    Odpowiedz

    ‚Wszystko czerwone’ rży we mnie do dziś, jest absoltnie genialne… laugh „Azali było ludzi mrowie a mrowie..” Ach! laugh
    A tej drugiej zaraz poszukam. 😉

  • M-Lena
    Odpowiedz

    ‚Wszystko czerwone’ rży we mnie do dziś, jest absolutnie genialne… laugh „Azali było ludzi mrowie a mrowie..” Ach! laugh
    A tej drugiej zaraz poszukam. 😉

    • matkojedyna
      Odpowiedz

      ta dama to wasza mać? 😉

  • AFu
    Odpowiedz

    No przez Cię wydałam właśnie 16,45 na eBooka Matki Krystyny. Wzystko czerwone jest absolutnie genialne więc cieszę się na samą myśl o powrotnej pociągowej podróży z Warszawy do Domu, którą będę odbywać za godzin kilka!

    • matkojedyna
      Odpowiedz

      dobrej zabawy! smile

  • M.
    Odpowiedz

    Na mnie dobrze działa Szwaja, babskie i lekkie czytadło, wracam często. „Dupersznyty” czytam na raty… jako wydanie pośmiertne w formie wspomnień, wywiadów, artykułów… Czytam po kilka stron, po jednym wywiadzie, jednym wspomnieniu… żeby jak najdłużej zostało coś do przeczytania… 🙁

Zostaw komentarz

Start typing and press Enter to search