„mam ręce w kieszeniach, a kieszenie jak ocean”.

jest kilka rzeczy, które umiem robić dobrze. szkoda, że nie pamiętam o nich, kiedy robi mi się źle, ale z drugiej strony – nie wiem czy pocieszyłoby mnie wtedy „hej, magda, przecież jesteś świetna w czyszczeniu takich stalowych zardzewiałych słupków do ogrodzenia, które kilka lat przeleżały w krzakach szczotką drucianą i świetnie je malujesz farbą miniową. ręce masz tylko trochę poranione, a ta farba w tych ranach prawie cię nie szczypie”, albo „zajebiście lepikujesz dach pieczarkarni wjeżdżając podnośnikiem razem z beczką gorącej smoły, pewnie dlatego tak zwinnie lawirowałaś niemal niepoparzona, bo miałaś jedenaście lat, ale nawet teraz jak masz trzydzieści dziewięć, też byś umiała, takie rzeczy się pamięta”, tudzież „jesteś genialna w łapaniu stonki ziemniaczanej do słoika, a po zapełnieniu takiego dużego po majonezie tym chujstwem, to już nawet nie rzygasz z obrzydzenia, choć ręce kleją ci się tak samo, jak przy pierwszej sztuce, to jest naprawdę super”.

to nie działa. kiedy jest źle – źle, chciałoby się mieć na przeciwnej szali jakieś naprawdę okazałe osiągnięcia. żeby ta szala z tym dobrym przeważyła i nawet niech pizgnie o ziemię, jak ja huśtając się z którąkolwiek córką na huśtawce typu „konik”, bo zdarza mi się zapomnieć, że jestem siedemdziesiąt razy cięższa od obu razem wziętych.

mam jakieś zalety.

skarpety wieszam koło siebie parami. co na maksa ułatwia życie, bo jak składam pranie, co robię rzadko i niechętnie, to się je łatwo zwija w kulki. i, oczywiście, nie ma to najmniejszego znaczenia w życiu jednak.

nie umiem wpierdolić na oślep tych takich kuchennych pojemników plastikowych do szafki, raczej tak układam jeden w drugi, muszą pasować, ergonomia i takie takie, przy czym jeśli idzie o pokrywki do nich, to już chuj, jak leci.

umiem się w dwie minuty spakować na dwa dni, na dziesięć, na dwa miesiące, w góry, nad morze, do szpitala, na spacer. po prostu zawsze zabieram wszystko co mam, a że mam niewiele, to biorę też proszek do prania. nie umiem się niestety rozpakowywać, zatem wiecznie potykam się o na wpół opróżnione walizki, torby, torebki, worki, z których po miesiącach wyciągam rzeczy, których szukałam, a które w międzyczasie zdążyły wyjść z mody. wpierdalam je z powrotem elegancko do tych toreb i czekam, aż do mody znów wejdą. jeśli zaś potrzebuję tej torby, walizki, worka, to wpierdalam to wypakowane nogą na podłogę w garderobie. upycham w kąty. nie pamiętam o tym, potem to ginie, ja szukam wkurwiona, a tego zawsze nie ma. a potem nagle wyciągam takie skarby, że aż szkoda, że tak nie wpierdalam po kątach pieniędzy. znając mnie, to i dukaty by się znalazły. za to mam rozsypane proszki do prania we wszystkich torbach. pachną.

umiem idealnie wprost podpalić się do różnych rzeczy. jaram się prawie wszystkim i wszystko prawie chcę, wszystko prawie kupuję, bo mi się wydaje, że tego właśnie chciałam od życia, a potem gasnę. nad tamborkiem z płótnem naciągniętym nań jeszcze w podstawówce i ani jedną dokończoną serwetką. z szydełkiem w rozmiarze trzy i pół i ponaczynanymi czapeczkami dla dziewczyneczek tyci tyci. turkusowiuśkie. ciągną się potem te włóczki po szafach, plączą, ale nie spruję ani kawałka, bo kiedyś wrócę do tego przecież. wnukom porobię. może akurat będą inne niż ja i wełenka ich gryźć w małe łebki nie będzie. akurat. i ten motocykl też sobie kiedyś kupię, naprawdę.

zupę soczewicową umiem, że dobra jest. tak trzeba popodsmażać te czosnki, cebulki, marcheweczki i te inne. umiem. ale to trwa tyle, że za długo, ja nie lubię jak coś trwa, chyba że jest to anna karenina, więc nie podsmażam tylko tak powrzucam do gara i potem jednak, że niby umiem, ale to nie to. i ta anna karenina się jednak kończy. i ja się kończę jako ta, co umie zupę.

nie mam cierpliwości w ogóle. nie mam, nie używam. jak coś ma być, to musi być. teraz. już. jakby mi kto pozwolił tupać, to bym tupała, ale się nie tupie przecież, to nieeleganckie. a ja elegancka taka. ten garb mój elegancki, ten kaptur rano na tłustych włosach elegancki, wczorajszy makijaż, co wczoraj był elegancki, a dziś straszy resztkami, o. ale zalety miały być. no to nie tupię.

nie mam jakiegoś takiego obelisku, co by go na szalę zajebistości wrzucić. no nie mam. muszę więc te małe kamyki wszędzie wpierdalać. gubię je, rozsypują się, nie wiem już czy to kamyk, czy szyszka czasem. wypiorę coś. albo zapodzieję. pod podszewkę w torebce mi się wbije jakaś fajna zaleta. położę na stole i dzieci rozwłóczą, psy, muchy, czas i kurz. i zbieram, zgarniam ze stołu potem z tym kurzem i z trupami much. i te moje zalety takie zaniedbane zupełnie, nieumyte. ale są. jednak zawsze są.

więc kiedy następnym razem coś mnie tak na maksa, na maksa przybije, coś że nie wiem, na przykład że zalążki skrzydeł, co je tak skrzętnie podlewam i pielę, żeby w końcu wyrosły, co tak bolą przy przebijaniu przez skórę i ktoś mi je znowu sekatorem ze słów przytnie, to przypomnijcie mi, bym sięgnęła do kieszeni, wyjęła z niej wszystkie te cholerne kolorowe kamyki i dmuchnęła, a kurz, który się uniesie i zdechłe muchy, które się nie uniosą, niech zadławią intencje tego, kto tym sekatorem ciach, co?

no.

Komentarzy
  • Unknown
    Odpowiedz

    Też muszę pamiętać o moich małych kamyczkach w jednej kieszeni i sekatorze w drugiej. Albo jesteśmy podobne albo kamyczki nas łączą😉 pozdrawiam cieplutko!

  • Unknown
    Odpowiedz

    Też muszę pamiętać o moich małych kamyczkach w jednej kieszeni i sekatorze w drugiej. Albo jesteśmy podobne albo kamyczki nas łączą😉 pozdrawiam cieplutko!

  • Dodo Mal
    Odpowiedz

    Przede wszystkim masz fantastyczną, niepowtarzalną umiejętność opisywania słowami najtrudniejszych uczuć. I ta forma wypowiedzi -poezja połączona ze spowiedzią.
    Zazdroszczę i podziwiam niezmiennie. A podcinacze skrzydeł znajdą się zawsze i wszędzie. i kij z nimi.Wepchany w ….. .Dorota.

  • mmm
    Odpowiedz

    Magda…
    mam tak samo jak Ty,
    miasto moje, a w nim…

    powieszone parami skarpetki
    pojemniki kuchenne poukładane jeden w drugi w kuchennej szafce
    pokrywki już niekoniecznie
    umiem się spakować w 5 minut
    rozpakować już niekoniecznie
    na wpół opróżnione walizki
    worki, woreczki, torebeczki
    niedokończony szalik
    poplątaną włóczkę
    wymyślony motocykl
    zupę soczewicową umiem

    mam cierpliwość
    … tylko po co?
    pogubiłam cholerne kamyki…

    spokojnej nocy Ci, mimo wszystko.

    • matkojedyna
      Odpowiedz

      masz te same kamyki, co ja, wygrzeb je spod mebli, grzej w rękach i noś!

  • Nina luczak-davey
    Odpowiedz

    Matko! Tych z sekatorami pogoń grabiami a zalazki pielęgnuj i podlewaj bo w końcu wyrosną! Na stówę! Na bank! A kamyki zawsze miej pod ręka! W końcu nie tak łatwo o dobrego łapacza stonek w okolicy 😉 ściskam!!!

  • Maga
    Odpowiedz

    Mam takiego podcinacza skrzydełek obok siebie i po dziestu latach , w końcu nauczyłam się otrzepywać jak mokry pies i robić to co sobie wymyśliłam bez użalania się nad sobą .A ten z sekatorem w końcu , w połowie roboty odkłada ten sekator i nawet pomaga kończyć dzieło .

  • Evi
    Odpowiedz

    Ej no heloł, stonka ziemniaczana to nie takie hop siup! laugh Też zbierałam, a już prawie tego nie pamiętam, że o technice nie wspomnę.

    Matko Jedyna, masz dużo kamyczków. I oby coraz więcej smile.

  • babajaga7911
    Odpowiedz

    Ja pierdzielę! Jakie kamyki, muszki, piasek, żwirek? Pisać umiesz tak, że nie sposób się oderwać, że chciałoby się jeszcze i jeszcze, że gdyby tak książka, papierowa, prawdziwa, to byłaby pod poduszką i w kieszeni i w walizce i zastąpiłaby złachmyconego mocno Małego Księcia. Rozśmieszać, wzruszać, do zadumy nad sobą zmuszać umiesz jak nikt. To ma buc kamyczek? Toż to kawał skały! Sekator? na skałę? No nie gadaj.

  • edenlas
    Odpowiedz

    Trzeba o tych swoich kamykach pamiętać, pielęgnować te swoje kiełkujące skrzydełka.. choc to o tyle trudniejsze, ze jedno słowo działa jak sekator, a sto kamyków potrzeba by znów zakiełkowały…Przynajmniej ja tak mam.
    Dlaczego łatwiej mi uwierzyć w złe zdanie na mój temat, a dobre szybko ulatuje…

  • atomalpa
    Odpowiedz

    Jak mawia Babciunia Moja: Dziecko, rób swoje i nie oglądaj się na innych.
    Małymi krokami i przejdziesz.

Zostaw komentarz

Start typing and press Enter to search